C. szczególne : cała górna lewa strona mojego ciała jest poparzona - ukrywam to za pomocą metamorfomagii; liczne blizny na dłoniach; blizna po dziobie bystroducha przebiegająca przez całą szerokość pleców
tajemniczą ingrediencją, podarowaną nam na minionych zajęciach, jest ususzone żądło żądlibąka. Jest to składnik wykorzystywany w wielu wywarach, m.in. w eliksirze przebudzenia, ale zastosowanie znalazł również przy produkcji magicznych słodyczy, a dokładniej musów - świstusów. Sam żądlibąk jest stworzeniem naturalnie występującym na terenie Australii. Osiąga długość niespełna pół cala i jest naturalnie ciemnoniebieski. Z głowy wyrastają mu skrzydła, którymi potrafi poruszać tak szybko, że większość czarodziejów miewa problemy w dostrzeżeniu ich w locie. Ponadto, podczas lotu obracają się one wokół własnej osi. Użądlenie przez żądlibąka niesie za sobą interesujące skutki uboczne. Ukąszony czarodziej z początku ma zawroty głowy, a następnie zaczyna lewitować. Wielu młodych czarodziejów i czarownic wykorzystuje tę właściwość śluzu z żądlibąka, do umyślnego wywoływania lewitacji. Przedawkowanie tej substancji może skutkować nawet stałą lewitacją, więc podczas opieki nad tymi stworzeniami należy zachować szczególną ostrożność. Mam nadzieję, że odpowiednio wyczerpałem temat.
Z wyrazami szacunku, R. Fairwyn, klasa VIII, Ravenclaw
Ingerencją, którą otrzymaliśmy od Pana na ostatnich zajęciach, jest żądło żądlibąka. To nic innego jak substtancja powodująca bardzo duże zawroty głowy jak i lewitację. Sama substancja jest używana do wielu eliksirów, między inymi do antidotum na nepopularne trucizny i eliksiru przebudenia. Jeśli chodzi o samego żądlibąka, jest to owad, który wywodzi się Australii, coraz bardziej popularny w europie. Jest niewielkich rozmiarów (w zalżności od płci i wieku, ok. pół cala) w pięknym szafirowym odcieniu granatu. Na czubku jego głowy usytuowane są skrzydła, zazwyczaj dłuższej niż on sam. Osiąga bardzo duże prędkości podczas lotu przez co bardzo ciężko go dostrzec i kręci się wokół własnej osi. W dolnej części jego ciała znajduje się długie i cienkie żądło. Jad tego zwierzęcia powoduje najpierw zawroty głowy a następnie lewitację. O ile pojedyńcze użądlenie nie jest szczególnie szkodliwe dla ludzkiego organizmu, tak kilkukrotne może powodować lewitację przez kilka dni, a w skrajnych przypadkach, stałą lewitację. Żądlibąk jest zaliczany do XXX Klasy Ministerstwa Magii. Nie są szczególnie groźne, chociaż, tak samo jak pies, sprowokowane z pewnością zaatakują.
Z poważaniem, Anthony Wilder, Klasa IX, Gryffindor
w woreczku można było znaleźć suszone żądło australijskiego żądlibąka. Podczas użądlenia owad ten wytwarza śluz, który przyczynia się do powstania zawrotów głowy, a nawet lewitacji - trudno oszacować, ile razy czarodziej musi zostać użądlony, aby zacząć lewitować, lecz bez wątpienia ma na to wpływ jego waga. Zazwyczaj im ktoś jest cięższy, tym większą wykazuje odporność na skutki uboczne dostania się śluzu do organizmu. Jako ingrediencję otrzymane przez nas żądło wykorzystuje się przykładowo do uwarzenia Eliksiru Przebudzenia bądź antidotum na niepopularne trucizny. Warto również wspomnieć, że owad osiąga długość połowy cala, można go poznać po intensywnie szafirowej barwie oraz charakterystycznych skrzydłach na czubku głowy, którymi macha tak szybko, że podczas lotu kręci się wokół własnej osi, czemu zresztą zawdzięcza drugi człon swojej nazwy. Ze względu na szybkość, z jaką się przemieszcza, dostrzeżenie żądlibąka sprawia trudność nawet czarodziejom, którzy mieli już wcześniej styczność z tym gatunkiem. Dla mugoli ów owad jest nie do zauważenia.
Z wyrazami szacunku, Ursulla Tiverton, klasa VII, Ravenclaw
pięć
Dreama Vin-Eurico
Wiek : 23
Czystość Krwi : 50%
Wzrost : 185 cm
C. szczególne : Wyjątkowo szczupła, posiada kilka drobnych tatuaży, kolczyk w nosie.
W woreczku który od sora dostałam znajduję się suszone żądło żadlibąka. Żadlibąki są to małe owady (około pół cala) o charakterystycznej szafirowej barwie, dziko występujące głównie w Australii. Dla mugoli całkowicie niedostrzegalne (przez ponadprzeciętną prędkość poruszania), chociaż myślę, że niewykwalifikowani czarodzieje również mieliby problem z dostrzeżeniem tych żyjątek. Skrzydła robaczka mieszczą się na czubku głowy, przez co podczas lotu kręcą się one (w sensie robaczki) wokół własnej osi. Żądło (długie i cienkie) umieszczone jest na dole ciałka istoty. Ich użądlenia są dość nieprzyjemne (mogę potwierdzić z własnego doświadczenia), na początku wywołują silne zawroty głowy, by po chwili spowodować lewitację u użądlonego. Reakcja alergiczna na jad żądlibąka może wywołać stały wznoszenie się ponad ziemią. Samo wysuszone żądło jest komponentem wielu eliksirów magicznych.
Dreama Vin-Eurico, Slytherin, rok VII
Mam ponad 10 punktów w kuferku z ONMS.
Ezra T. Clarke
Wiek : 27
Czystość Krwi : 0%
Wzrost : 182 cm
C. szczególne : Szczupła, nawet lekko umięśniona sylwetka, zawadiacki uśmiech, zapach Merlinowych Strzał i mięty, znamię w kształcie kruka na łopatce
W otrzymanym od profesora woreczku znaleźć można było suszone żądło australijskiego owada - żądlibąka. Jest to stworzonko wyjątkowo małe, ponieważ osiąga zaledwie pół cala, a jego skóra ma barwę fioletową (intensywnie szafirową, jak powiedziałyby zapewne panie) Porusza się z tak dużą prędkością, przez co spostrzeżenie go sprawia problem niejednemu czarodziejowi. Cechą charakterystyczną żądlibąka są jego skrzydełka umiejscowione na czubku głowy - dzięki nim owad podczas lotu kręci się wokół własnej osi. Substancja z niego pozyskiwana jest składnikiem różnych eliksirów, na przykład antidotum na Niepopularne Trucizny. Ciekawostką jest, że prawdopodobnie wykorzystywane są także przy produkcji popularnych Musów-Świstusów - po napisaniu tej pracy wielu uczniów zapewne dwa razy się zastanowi przed kupnem słodyczy powodujących unoszenie się nad ziemią. Jad żądlibąka w skarnie alergicznych reakcjach organizmu może powodować długotrwałą lewitację, zazwyczaj jednak objawia się zawrotami głowy.
Na ostatnich zajęciach otrzymaliśmy od pana składnik niektórych eliksirów, a mianowicie wysuszone żądło Żądlibąka. Owady te występują w Australii i bardzo ciężko je złapać. Są niewielkie bo mają około pół cala długości czyli nieco mniej niż dwa centymetry. Są koloru szafirowego, albo mówiąc prościej niebieskie. Są niesamowicie szybkie przez co bardzo ciężko je wypatrzeć. Stąd też trudność i w ich łapaniu. Łatwiej jest dopiero po użądleniu, co swoją drogą nie jest groźne. Przynajmniej nie w małej ilości, bo zbyt duża ilość użądleń może doprowadzić do skutków ubocznych, a mianowicie lewitacji. W skrajnych przypadkach może to potrwać kilka dni. Nieco straszniejszą wizją jest reakcja alergiczna. Podczas jej wystąpienia, lewitacja ciała może zostać nawet na całe życie. Żądlibąki wyglądają bardzo zabawnie. Ich skrzydła występują na czubku głowy Owad porusza swoimi małymi skrzydełkami tak szybko, że podczas lotu obraca się wokół własnej osi. Zagadką dla świata magii jest w jaki sposób potrafią utrzymać orientacje przy tak ogromnych prędkościach. Jeśli chodzi o żądła, które są tak pożądanym przez wszystkich składnikiem, to występują w na końcu odwłoka, zresztą jak u większości owadów.
W otrzymanym woreczku znajduje się ingrediencja eliksirów i słodyczy- żądło Żądlibąka. Jest to mały owad o szafirowym kolorze, pochodzący z Australii. Zwierze nie należy do groźnych, trzeba jednak z nim uważać. Może to sprawiać problem ze względu na jego szybkość i mały wzrost. Użądlenie wywołuje zawroty głowy oraz efekt uboczny - chwilową lewitację. Tutaj rodzi się problem, ponieważ większa ilość użądleń może doprowadzić do długotrwałej a nawet stałej lewitacji trudnej do uleczenia.
W woreczku, który każdy z nas otrzymał znajdowało się nic innego jak suszone żądło żądlibąka! Nie trudno było zgadnąć - to dość charakterystyczna ingrediencja. Stworzenie, z którego pozyskuje się ten składnik jest niewielki owad, pochodzący z Australii. Ma on niezwykle interesującą barwę - jest szafirowy. Co prawda, trudno to zauważyć, gdyż porusza się dość szybko i może umknąć nawet najsprawniejszemu oku. Skrzydła żądlibąka znajdują się na czubku głowy, a nie jakbyśmy się spodziewali przy tułowiu. Nie są specjalnie groźne, choć Ministerstwo sklasyfikowało je w kategorii XXX. Wzięło się to z pewnością z faktu, że jego użądlenie wywołuje lewitację. Gdy tych użądleń powstałoby wystarczająco dużo - czarodziej mógłby unosić się nad ziemią dłuższy okres czasu. Przerażającą wizją jest jednak reakcja alergiczna, która w najgorszym wypadku mogłaby spowodować utrzymanie się stanu lewitacji nawet na całe życie! Stworzenia te są cenione także przez alchemików. Ich żądła (które otrzymaliśmy w woreczkach) są ingrediencją między innymi Eliksiru Pobudzenia.
Z poważaniem, Melody Kingston, rok IX, Hufflepuff
czwóreczka
Leonardo O. Vin-Eurico
Wiek : 28
Czystość Krwi : 50%
Wzrost : Ok. 222cm
C. szczególne : Wzrost; blizny na udzie i łopatce; umięśniony
ingrediencja umieszczona w woreczku to suszone żądło żądlibąka. Stworzenie to jest owadem o fioletowym zabarwieniu, charakterystyczne ze względu na niewielki rozmiar (około pół cala). Przy głowie ma skrzydełka, dzięki którym porusza się niesamowicie szybko - wiele osób ma problem z dostrzeżeniem tego owada. Żądlibąki podczas lotu obracają się również wokół własnej osi. Jad zawarty w ich żądłach powoduje zawroty głowy i niekiedy skutkuje tymczasową lewitacją - w przypadku alergii bądź zbyt dużego narażenia na użądlenia, lewitacja może nawet nie ustąpić. Żądła żądlibąków są używane podczas produkcji różnych eliksirów, między innymi podczas warzenia antidotum na niepopularne trucizny. Dodawane są również dla urozmaicenia magicznych potraw lub słodkości, jak na przykład podczas przy produkcji znanych wszystkim Musów-Świstusów.
Z poważaniem, Leo O. Vin-Eurico, Gryffindor X klasa
29pkt w kuferku!
Bridget Hudson
Wiek : 25
Czystość Krwi : 75%
Wzrost : 167cm
C. szczególne : nieodparty urok osobisty, łabędzia szyja
Substancja z woreczka to sproszkowane żądło żądlibąka. Owad ten jest niezwykle szybki i bardzo trudno jest go zauważyć. Posiada skrzydła na czubku głowy, przez co podczas latania kręci się wokół własnej osi. Jest fioletowy i ma wielkość około pół cala. Na końcu jego ciała znajduje się długie żądło. Użądlenie żądlibąka powoduje początkowo zawroty głowy, a w późniejszej fazie lewitację nad podłożem. Nadużywanie jadu żądlibąka może powodować silne alergie oraz lewitację przez kilka dni. Żądło w postaci sproszkowanej stanowi składnik eliksirów oraz niektórych słodyczy wywołujących krótkotrwałe unoszenie się nad ziemią.
Bridget Hudson, VIII, Hufflepuff
kuferek: 20
Blaithin 'Fire' A. Dear
Wiek : 25
Czystość Krwi : 100%
Wzrost : 160cm
C. szczególne : chuda, opaska na twarzy, blizny, tatuaż, zapach damasceńskich róż
Ingrediencją było oczywiście suszone żądło żądlibąka, które często wykorzystuje się jako składnik eliksirów. Owad ten pochodzi z Australii, jest niezwykle szybki, przez co jego schwycenie stanowi wyzwanie dla niewykwalifikowanego czarodzieja. Jest niewielki o barwie przypominającej szafir i kręci się dookoła własnej osi. Użądlenia tego stworzenia moga wywoływać zawroty głowy, wrażenie oderwania się od powietrza, które po chwili zamienia się w rzeczywistość, bo nawet niewielka dawka jadu potrafi wywołać lewitację. Staje się ona groźna dopiero przy większej ilości użądleń, przez co niekiedy prowadzi do lewitacji przez kilka dni. W przypadku alergii może to być trwałe.
Blaithin Dear, Gryffindor I rok studencki
Gemma Twisleton
Rok Nauki : I studencki
Wiek : 25
Czystość Krwi : 0%
Dodatkowo : vel ENEMA - one man band, prefekt fabularny
Podaną ingerencją było suszone żądło żądlibąka, owada pochodzącego z Australii. Jest bardzo małym stworzeniem, a przez to naprawdę ciężkim do zauważenia, dopóki nie odczujemy jego obecności na własnej skórze. Ma około pół cala i fioletową skórę. Lata bardzo szybko, dzięki czemu ciężko go wykryć, a tym bardziej złapać, jeśli nie wie się, jak to należy zrobić. Jego użądlenie może powodować kilkuminutowe zawroty głowy, a następnie krótkotrwałą lewitację. Nie jest to jednak niegroźne, zwłaszcza jeśli wiele żądlibąków zaatakuje daną osobę. Może ona unosić się w powietrzu przez kilka dni, a w przypadku reakcji alergicznej możliwa jest trwała lewitacja, którą ciężko wyleczyć. Suszone żądła są składnikiem wielu eliksirów.
Z poważaniem Gemma Twisleton, Huff VIII
Lotta Hudson
Wiek : 26
Czystość Krwi : 75%
Wzrost : 174
C. szczególne : Mała blizna na palcu dłoni, mocne oparzeliny na rękach i lekkie na szyi
Przesyłam zadaną pracę domową. 1. Kły z jadem, który jest jedną z najsilniejszych trucizn świata lub bezpośrednie spojrzenie (np. spotkanie się naszych oczu z bazyliszkiem przez aparat albo odbicie w lustrze kończy się "tylko" petryfikacją. 2. Młody czarodziej, który tego dokonał dosiadał pegaza - po trudnej i długiej walce i pokonaniu stwora był tak zmęczony, że spadł z wierzchowca i zginął. 3. Głowa lwa, tułów kozy i smoczy ogon 4. W średniowieczu powszechna była tradycja zabijania wiwern przez rycerzy, w celu dowiedzenia swojego męstwa i zdobyciu ręki ukochanej damy. 5. Mimo iż dwurożec jest stworzeniem bardzo niebezpiecznym, to jego główną obroną są rogi - żeby go pokonać trzeba podejść go od tyłu lub ewentualnie zwabić w miejsce, w którym będzie miał mały manewr ruchu. Całkowite unieruchomienie lub pokonanie go jest dość trudne ze względu na duże rozmiary, więc należy używać bardzo silnych zaklęć. W przypadku gdy nie udało nam się podejść do dwurożca od tyłu i atak jest bezpośredni lub nie mamy aż tyle doświadczenia warto skorzystać z zaklęcia Conjunctivitis, które jest bardzo skuteczne przy wszystkim zwierzętach i oślepia je niezależnie od masywności. Jesli nie zależy nam na pokonaniu bestii, a jedynie zdobyciu czasu na ucieczkę świetnie sprawi się zaklęcie Ex Animo, które ogłuszy stworzenie na czas około dwoch minut.
Z wyrazami szacunku, Charlotte Hudson, Ravenclaw IX klasa
Riley Fairwyn
Rok Nauki : III studencki
Wiek : 26
Czystość Krwi : 75%
Wzrost : 185cm
C. szczególne : cała górna lewa strona mojego ciała jest poparzona - ukrywam to za pomocą metamorfomagii; liczne blizny na dłoniach; blizna po dziobie bystroducha przebiegająca przez całą szerokość pleców
bazyliszek zabija nie tylko spojrzeniem, jak sądzą niektórzy. To prawda, że bezpośrednie spojrzenie mu w oczy pozbawia życia, ale równie niebezpieczny jest także jego jad. Istnieje na niego tylko jedno antidotum - łzy feniksa. Jedyny czarodziej, który pokonał chimerę dokonał tego podczas dosiadania pegaza. Niestety nie wyszedł z tego starcia zwycięsko, gdyż wyczerpany walką spadł z wierzchowca i stracił życie tak samo jak bestia, z którą walczył. Chimera jest to potwór o głowie lwa, tułowiu kozy oraz ogonie smoka. Wiwerny są bliskie wymarcia, gdyż średniowieczni rycerze udowadniali swoje męstwo poprzez polowania na te stworzenia. Przyniósłszy swej lubej głowę olbrzymiego gada, starali się o rękę ukochanej. Dwurożca najlepiej nie napotykać samotnie, więc najchętniej ścierałbym się z nim mając u boku innych czarodziejów do pomocy. Wówczas sądzę, że wystarczyłoby kilka zaklęć oszałamiających, bądź wyczarowanie lin, unieruchamiających stworzenie. Jeżeli musiałbym walczyć z nim w pojedynkę, starałbym się nie doprowadzać do sytuacji, w których mógłbym zostać staranowany przez łeb stworzenia. Okrążanie go mogłoby dać mi sposobność do rzucenia zaklęcia conjunctivitis, jak sądzę niezwykle skutecznego, gdyż oślepiona bestia nie widziałaby co powinna zaatakować.
Z wyrazami szacunku, R. Fairwyn, klasa VIII, Ravenclaw
Alise L. Argent
Rok Nauki : II studencki
Wiek : 23
Czystość Krwi : 90%
Wzrost : 171 cm
C. szczególne : dołeczki w policzkach przy uśmiechu, zawsze nosi bransoletkę ze smoczym akcentem i łańcuszek z zawieszką z Irlandzką Koniczynką
Przesyłam zadaną pracę domową. Pegaz w klasyfikacji Ministerstwa nie ma jednolicie określonej kategorii - dzieje się tak dlatego, że stworzenia te występują w kilku znanym czarodziejom gatunkach. Każda z ras ma odrębne cechy charakterystyczne, osobowość i różnie podchodzi do człowieka. Stąd też, mając styczność z tymi pięknymi zwierzętami, należy uważać, ponieważ brak znajomości podgatunku może okazać się opłakany w skutkach, gdy trafi się na niebezpieczną odmianę skrzydlatego konia. Jedne z nich są niegroźne, na drugie trzeba uważać, a jeszcze kolejne, reagują agresją.
Znikacz jest natomiast przykładem zwierzęcia, które posiada kategorię nieadekwatną do swojego zachowania. Te nieśmiałe i dość łagodne ptaki są pod ścisłą ochroną! Niestety kiedyś używano ich podczas meczów Quidditcha zamiast złotego znicza, co sprawiło, że gatunek ten znalazł się na skraju wymarcia. Na szczęście w porę zareagowano i teraz ich kolonie występują na całym świecie. Ich pióra są drogocenne, podobnie jak skrzydełka czy oczy.
Alise L. Argent, Ravenclaw, VII Rok.
Neirin Vaughn
Rok Nauki : I studencki
Wiek : 24
Czystość Krwi : 10%
Wzrost : 196cm/106kg
C. szczególne : Oparzenia: prawa noga, część nogi lewej, część torsu, wnętrze prawej ręki. Blizny po porażeniu prądem: wewnętrzna część lewej dłoni i przedramienia.
Zwierzęciem, które posiada kategorię "Niebezpieczne" i nie sprawia realnego zagrożenia jest znikacz. Te małe, ruchliwe ptaszki kiedyś chętnie używano w meczach Quidditcha. Dodatkowo ich piękne, złote pióra i błyszczące oczka były używane przez różnych czarodziei od składników na eliksiru przez rdzenie różdżek po zwykłe ozdoby. Z tego względu znikacze znalazły się na granicy wymarcia i zostały objęte ścisłą ochroną. Nadano im także poziom niebezpieczny, aby zaostrzyć opiekę nad tymi spokojnymi oraz łagodnymi stworzonkami. Z kolei pegazy to zwierzęta, które posiadają pięć ras. Każda z nich ma inny stopień niebezpieczeństwa, wahający się od "niegroźne" po "niebezpieczne". Zależy to od tego, do czego dana rasa jest przystosowana oraz ich miejsca występowania. Prawdopodobnie ostrzejszy klimat warunkuje większą agresję i ostrożność, z kolei pegazy żyjące w urodzaju oraz cieplejszych rejonach są łagodniejsze z powodu mniejszej konkurencji o pożywienie i mniejszej ilości drapieżników.
W klasyfikacji Ministerstwa Magii Znikacz posiada oznaczenie "Niebezpieczne", co jednak wcale nie oznacza, że stworzonko to faktycznie wykazuje agresje lub zagrożenie życia. Jest to ranga nieadekwatna. Znikacz jest małym, nieśmiałym i raczej płochliwym ptaszkiem, który bardzo przypomina złotego znicza. Dlatego właśnie kiedyś używano tych stworzeń podczas meczów, co zostało na szczęście w porę zauważone i zwierzę zostało wzięte pod ochronę, a wszelkie próby kłusownictwa są wysoko karane. Jego pióra oraz oczy są bardzo cenne, podobnie jak skrzydełka.
Jeśli mowa o zwierzęciu, które posiada zmienną kategorię — niewątpliwie będzie to Pegaz. Każda rasa tego skrzydlatego konia reprezentuje inne podejście do człowieka. Są to skrajne przeskoki, od całkiem przyjaznych do bardzo niebezpiecznych. Zależy to od ich miejsca występowania, a także obycia z ludźmi — te, które żyją w ciepłym i łagodnym klimacie będą bardziej towarzyskie. Pegazy występujące natomiast w surowym klimacie, gdzie muszą walczyć o swoje przetrwanie — bezpieczeństwo i pożywienie, mogą się rzucać na ludzi.
Nessa M. Lanceley, Slytherin, Rok VIII.
Wendy A. Royal
Rok Nauki : III studencki
Wiek : 26
Czystość Krwi : 100%
Wzrost : 1.78 m
C. szczególne : zgaszone oczy, usta pomalowane szminką i woń ulubionych perfum o zapachu kwiatów, czy cytrusów - to zależy od nastroju, drobne, prawie niewidoczne blizny, nie jest ich wiele gdzieś na nodze czy dłoni
Pegazy prawdopodobnie pochodzą ze starożytnej Grecji. Obecnie ich populacja zamieszkuje cały świat. Pegaz to skrzydlaty koń, w zależności od gatunku żywią się innym rodzajem pożywienia, a także dotyczy to ich klasyfikacji - zależnie od gatunku są niegroźne, groźne lub niebezpieczne czyli klasyfikacja: XX - XXXX. Ich serca mają silne właściwości uzdrawiające. Żyją z dala od ludzi, w miejscach trudno dostępnych takich jak wysokie góry czy gęste lasy. Obecne gatunki, które zamieszkują naszą planetę to: Abraksan, Darksan, Aetonan, Granian, Testral. Znikacz ten okrąglutki, o bardzo długim dziobie i błyszczących oczach ptak potrafi niezwykle szybko latać. Pióra i oczy złotego znikacza są tak wysoko cenione, że swego czasu groziło mu wyginięcie z powodu polowań. Niebezpieczeństwo zostało zauważone w porę i gatunek otoczono ochroną, szczególnie zastąpiono go w meczach Quidditcha. Swoją klasyfikacje "niebezpieczny" otrzymał, aby dać do zrozumienia, że grożą wysokie kary za jego złapanie lub skrzywdzenie, ponieważ tak naprawdę z natury są spokojne i łagodne.
Jednym z magicznych stworzeń, którego klasyfikacja Ministerstwa Magii budzi wątpliwości, jest Bazyliszek. Ze względu na stwarzane zagrożenie i fakt, że potrafi zabijać samym spojrzeniem, ten olbrzymi wąż przypisany został do kategorii XXXXX. Jednak kategoria ta określa zwierzęta, które są "znanymi mordercami czarodziejów / nie nadają się do udomowienia ani do tresury", a jak wiadomo, nektórzy czarnoksiężnicy, szczególnie wężouści, są zdolni do tresury tych stworzeń. Sugerowałoby to, że te zwierzęta należałoby zaklasyfikować do kategorii XXXX, która implikuje, że dane stworzenie, z pomocą specjalistycznej wiedzy lub umiejętności, da się wytresować. Zważywszy na ten element uważam, że kategoria przypisana bazyliszkom jest nieadekwatna w stosunku do opisów klasyfikacji stworzonej przez Ministerstwo Magii. Skrzydlaty koń jest zaś przykładem stworzenia posiadającego zmienną kategorię. Często mylnie określa się cały gatunek jako pegazy, jednak nazewnictwo to jest zaledwie potoczne, gdyż jedynie skrzydlaty koń znany nam z mitologii otrzymał to imię. Zmienna klasyfikacja skrzydlatych koni wynika z kilku czynników. Jednym z powodów jest fakt, że w obrębie gatunku występuje wiele ras, których kategorie są zróżnicowane. Inny sugeruje, że jeśli, jak w przypadku granianów, nawet w obrębie rasy nie ma ujednoliconej klasyfikacji, to występuje osobnicze zróżnicowanie behawioru zwierzęcia w stosunku do czarodzieja.
Pegaz, czy też skrzydlaty koń, należy do zwierząt o zmiennej kategorii. Wyróżnia się cztery rasy: testrale, graniany, aetonany i abraksany. Każda z nich charakteryzuje się odrębnymi cechami, np. testrale potrafią stać się niewidoczne, a graniany są uznawane za najszybsze. Biorąc pod uwagę tak zróżnicowaną grupę zwierząt pod wspólną nazwą nie było możliwe nadanie jej jednolitej kategorii. Należy również zwrócić uwagę na usposobienie skrzydlatych koni, które na ogól są spokojnymi i przyjaźnie nastawionymi zwierzętami, jednak obrażone potrafią wyrządzić krzywdę. Znikacz to przykład zwierzęcia o nieadekwatnej kategorii. Został zaliczony do typu XXXX ze względu na wysokie kary w przypadku jego zabicia/złapania. Zwierze było dawniej używane jako znicz podczas meczów Quidditcha co niemal doprowadziło wymarcia gatunku. Na szczęście ludzie w porę się zorientowali i wprowadzono znany nam zamiennik. Populacja znikacza powróciła do normy, ale zakaz pozostał i obowiązuje do dnia dzisiejszego.
Valerian Cairndow
Mefistofeles E. A. Nox
Wiek : 26
Czystość Krwi : 50%
Wzrost : 185
C. szczególne : Tatuaże; kolczyki; wilkołacze blizny; bardzo umięśniony; skórzana obroża ze złotym kółkiem; od 14.02.2022 pierścionek zaręczynowy!
Demimoz to stworzenie pochodzące z Dalekiego Wschodu, które przypisane zostało do kategorii "Niebezpiecznych" - zgodnie z klasyfikacją Ministerstwa Magii, jest to typ XXXX. Co ciekawe, ten rzadko spotykany srebrzystowłosy stwór o wielkich oczach wcale nie jest taki groźny. Należy do zwierząt roślinożernych i z pewnością nie można ujmować jego inteligencji. Rzecz w tym, że cechują się specyficznym mechanizmem obronnym, dzięki któremu w obliczu zagrożenia mogą stać się niewidzialne. Tylko naprawdę wyszkoleni czarodzieje są w stanie wytropić demimoza; z ich włosia plecie się peleryny-niewidki. Ciężko zatem stwierdzić, by demimoz sam w sobie należał do stworzeń aż tak niebiezpiecznych. Ciekawie sprawa wygląda w przypadku wilkołaków, zdaniem Ministerstwa Magii jednych z najbardziej niebezpiecznych stworzeń. Pozwolę sobie tutaj na odrobinę krytyki, chciałbym bowiem wytknąć, że powinna być to kategoria zmienna - bądź co bądź wilkołaki prawdziwie groźne dla czarodziejów są jedynie w czasie pełni. Poza nią przypadki poranienia nie występują na tyle często, by uznawać je za argumenty (warto też dodać, że skutki nie są szczególnie poważne). Ponadto likantropowie mający dostęp do wywaru tojadowego i niesprowokowani, wcale się na ludzi nie rzucają. Nijak tutaj nie umniejszam, wilkołaki są szalenie niebezpieczne i wiem o tym z własnego doświadczenia; zwyczajnie wydaje mi się, że przypisanie ich do jednej kategorii jest odrobinę krzywdzące, tak jak większość tego co robi Ministerstwo Magii w tym temacie.
zgodnie z klasyfikacją Ministerstwa Magii, chciałabym wyróżnić w swojej pracy zwierzę z kategorii lądowej jakim jest Pegaz, który dzieli się także na cztery rasy (ja opiszę dwie) zależnych od swojego występowania na świecie. Swego czasu wymagane było, by właściciele rzucali na nie zaklęcie Kameleona, by zabezpieczyć je przed wścibskimi oczami mugoli.
Abraksany - są to skrzydlate konie, które wywodzą się z Francji; posiadają charakterystyczne dla siebie brązowe umaszczenie, zaś ich grzywa i ogon są niezwykle jasne, co daje swoistego rodzaju kontrast kolorytowy; pióra ów zwierząt są odcienia błękitnego. Należy zaznaczyć też, że ta rasa jest ucieleśnioną wersją patronusa i jest ona charakterystyczna dla szkoły w ów państwie, a mianowicie Beauxbatons. Wielu specjalistów upiera się, że konie wymagają konkretnej i mocnej ręki, aczkolwiek zdania są podzielone, bo do każdego zwierzęcia podchodzi się indywidualnie.
Testral - są to konie, których umaszczenie jest czarne, podobnie jak grzywa. Stworzenie to jest niezwykle rzadkie, a spotkanie z nim należy do wyjątkowych, wszak osoba widząca je ma szansę opisać ów konia jako skórzastego o nietoperzych skrzydłach. Cechą uznawaną za najbardziej oczywistą względem nich to niewidzialność, a dostrzec jest je w stanie osoba, która widziała czyjąś śmierć i zrozumiała przykre doświadczenie; osoby będące świadkiem, ale nie pojmujące - dlaczego ktoś umarł - również nie mogły liczyć na spotkanie z testralem. Wbrew pozorom rasa ta uchodzi za niezwykle życzliwą, choć gdy się je obrazi to można liczyć się z ugryzieniem.
Stworzeniem, które wybrałam jako drugie jest Znikacz, z którym na pana zajęciach miałam szansę dość blisko obcować. Prawdopodobnie wynika to z faktu, że te okrąglutkie ptaszyny podświadomie odnalazły we mnie osobę, która nie mogłaby im zagrażać. Są niebywale szybkie, a także nieśmiałe w swym zachowaniu, toteż ciężko stwierdzić czy mogą bezwarunkowo należeć do kategorii niebezpieczne. Klasyfikację tę uzyskały prawdopodobnie przez wzgląd na wysokie kary grożące za próbę ich schwytania lub zabicia.
Marceline Holmes, VIII rocznik, Ravenclaw
Ezra T. Clarke
Wiek : 27
Czystość Krwi : 0%
Wzrost : 182 cm
C. szczególne : Szczupła, nawet lekko umięśniona sylwetka, zawadiacki uśmiech, zapach Merlinowych Strzał i mięty, znamię w kształcie kruka na łopatce
na pierwszy rzut oka niesprawiedliwe może się okazać przyporządkowanie jednorożców do kategorii stworzeń niebezpiecznych. Wszyscy doskonale wiemy, że jest to zwierzę bardzo płochliwe i nieufne w stosunku do czarodziejów, szczególnie płci męskiej. Wypadki, w których jednorożec zaatakowałby człowieka, są rzadkością. O wiele częściej po prostu starają się unikać spotkań z ludźmi. To udowadnia, że ich klasyfikacja nie wywodzi się z tego, że są niebezpieczne. Przyznano im taką, ponieważ powinno się je traktować z ogromnym szacunkiem.
Zwróciłbym również uwagę na smoki, których klasyfikacja nie może być ujednolicona - tak samo jak w przypadku pegazów - ze względu na wielość ras i gatunków. Nie można porównać Walijskiego Zielonego czy Wija Syberyjskiego - jednego z najmniej agresywnych smoków na świecie - z Chińskim Ogniomiotem, którego przysmakiem są głównie ludzie. Zdaję sobie sprawę, że każdy smok w pewien sposób jest zagrożeniem, jednak uważam, że nie należy ich wrzucać do jednej kategorii.
Ezra T. Clarke, X klasa, Ravenclaw
Blaithin 'Fire' A. Dear
Wiek : 25
Czystość Krwi : 100%
Wzrost : 160cm
C. szczególne : chuda, opaska na twarzy, blizny, tatuaż, zapach damasceńskich róż
Magicznym stworzeniem, którego kategoria jest zmienna, jest oczywiście pegaz. Konie te - chociaż skrzydlate - jak ich bardziej przyziemni kuzyni dzielą się na kilka raz. Konkretniej pięć. Każda posiada inne atrybuty i charakter, przez co roztropnie przydzielono im różne kategorie stwarzanego zagrożenia. Ciężko byłoby tak odmienne zwierzęta, jakimi są poszczególne rasy pegazów, wrzucić do przysłowiowego jednego worka. Ich różny poziom wynika z zachowania, charakteru i stosunku do czarodziei. Zupełnym przeciwieństwem jest znikacz, którego zakwalifikowanego jako niebezpieczny, a tak naprawdę to uroczy i płochliwy ptaszek. Danie mu tak wysokiego poziomu wynika z faktu, że przed wynalezieniem złotego znicza używano ich w grze w Qudditcha albo odławiano dla cennych piór i oczu. Zachłanność ludzka niemalże wytępiła te piękne pierzaki, Ministerstwo objęło je zatem ochroną i oznaczyło jako wysoce niebezpieczne, aby zniechęcić ludzi do łapania ich.
Blaithin Dear, Gryffindor I rok studencki
Neirin Vaughn
Rok Nauki : I studencki
Wiek : 24
Czystość Krwi : 10%
Wzrost : 196cm/106kg
C. szczególne : Oparzenia: prawa noga, część nogi lewej, część torsu, wnętrze prawej ręki. Blizny po porażeniu prądem: wewnętrzna część lewej dłoni i przedramienia.
Zdaję sobie sprawę, ze jest Pan osobą bezpośrednią, z szacunku do Pana czasu przejdę od razu do meritum sprawy. W ostatnim czasie interesowałem się fenomenem wężoustości. Uważana jest wciąż za coś okropnego i czarnomagicznego, moim zdaniem całkowicie zbędnie. Wężoustość można fenomenalnie wykorzystać, wynosząc badania nad gadami na zupełnie nowy poziom. Przytoczę tutaj chociażby jako przykład behawioryzm widłowęży. Ale to nadal młoda dziedzina, którą dopiero należy zgłębić, wiele jest jeszcze stworzeń niepoznanych, a do jakich z łatwością można dotrzeć dzięki wężoustości. Iglice czy węże morskie wciąż kryją przed nami liczne tajemnice. Narzędzie jest narzędziem i tylko od czarodzieja zależy, jak je wykorzysta; wężoustość jest narzędziem, którego wykorzystanie w dobrej wierze chciałbym zgłębić. Proszę Pana o pomoc w dostępie do materiałów. Z poważaniem